Fixed By Voitenko Sergey!
Insperation (for fixing) is | Andy! Enjoy ;)
Synchro do releasu|The.Pianist.LIMITED.DVDRip.SCREENER.XviD-QiX - Maphia
WARSZAWA 1939
- Pan Szpilman?|- Witam.
Bardzo mi miło pana poznać. | Uwielbiam pana grę.
- Kim pani jest?| - Nazywam się Dorota.
Jestem siostrą Jurka.
- Pan krwawi.| - To nic takiego...
Chodź Dorota, możesz mu to później| napisać w liście wielbicielki.
- To nie jest najlepsza pora. Chodź.|- Jurek! Gdzieś ty ją chował?
- Nie wiem co mam zabrać. | - Zawsze zabierasz za dużo.
- Ile walizek masz zamiar zabrać?|- Pakuję już ostatnią.
A jak...jak myślisz? | Powinienem...powinienem to zabrać?
Bierz, nie bierz. | Bierz co chcesz.
Nie widzisz, że martwię się o Władka?
Wróci do domu. | Nic mu nie będzie.
Może jeszcze jedną walizkę...
Mamo!
- Władek wrócił. |- Dzięki Bogu.
Władek...
- Jesteś ranny?|- Nie, nie, nie. To nic takiego.
- Zamartwiałam się. |- Mówiłem jej żeby się nie martwiła. Masz swoje papiery.
Jak by cię trafiła bomba, | to nie wiedzieliby gdzie cię zabrać.
Henryk, Henryk...| nie mów takich rzeczy.
- Tato, Władek wrócił.|- A nie mówiłem wam?
- Co wy robicie? |- Czy ktoś widział mój kapelusz z białym otokiem?
Zbombardowali nas, nie nadajemy.
Warszawa nie ma jedynej radiostacji.
Pakuj się kochanie. | Bierz swoje rzeczy i pakuj się.
- A gdzie idziemy?|- Poza Warszawę.
- Poza Warszawę? Ale gdzie? |- Nie słyszałeś?
- Czego nie słyszałem?|- To wszystko jest w gazetach.
- Gdzie jest gazeta? |- Wzięłam ją do pakowania.
Och...ona ją wzięła do pakowania.
- Cały rząd przeniósł się do Lublina.|- Mobilizują nowe siły, opuszczają miasto,
przekraczają rzekę |i formują nową linię obrony.
- Tak było napisane.|- Już nikt nie został w tym budynku.
Tylko kobiety. | Mężczyźni już poszli.
A co myślisz się stanie |jak ustawią nową linię obrony?
Będziesz mógł bezpiecznie| przenieść swoje walizki?
Pakuj się, Władek. |Nie mamy na to czasu.
- Ja się nigdzie nie wybieram.|- Dobrze.
Ja też się nigdzie nie wybieram.
Nie bądźcie niepoważni. | Musimy się trzymać razem.
Posłuchaj...jak już mam umrzeć, to wolę |umrzeć w swoim domu. Prosta sprawa.
- Boże cię broń.|- Zamknijcie się i posłuchajcie tego.
*...otrzymaliśmy z BBC w Londynie.*
*Rząd brytyjski nie otrzymując| odpowiedzi na ultimatum*
*przedstawione rządowi niemieckiemu,*
*wypowiedział wojnę| nazistowskim Niemcom.*
To cudownie, cudownie.
*Spodziewamy się...*
*...w ciągu kolejnych kilku godzin*
*Francja wystąpi z podobną deklaracją.*
*Polska nie jest już sama.*
Cudownie, cudownie...
Mamo, to był cudowny obiad.
- Tak, z całą pewnością...|- Jak się ma co świętować, to trzeba się postarać.
W takim razie...| za Wielką Brytanię i Francję!
Mówiłem wam. | A nie mówiłem?
Wszystko będzie dobrze.
Pięć tysięcy i trzy.
- To wszystko?|- Tak. Pięć tysięcy i trzy złote.
- Tylko tyle nam zostało.|- To o trzy tysiące i trzy złote za dużo.
Posłuchaj...dalsze ograniczenia| dotyczące środków płynnych.
Żydzi będą mogli trzymać maksymalnie| dwa tysiące złotych w domu.
- A co powinniśmy zrobić z resztą?|- Złożyć w banku.
- Na zablokowanym koncie...|- Banki!
Kto byłby na tyle głupi, żeby |składać pieniądze w niemieckich bankach?
Możemy schować pieniądze.
Popatrzcie...możemy |schować pieniądze w doniczce.
Nie, nie...powiem wam co zrobimy.| To wypróbowany sposób.
Wiecie co robiliśmy| podczas ostatniej wojny?
Zrobiliśmy dziurę |w nodze od stołu...
- ...i tam schowaliśmy pieniądze.|- A załóżmy, że oni zabiorą stół?
- Jak to zabiorą stół? |- Niemcy przychodzą do domów Żydów,
i po prostu biorą co chcą.| Meble, kosztowności, wszystko.
- Tak robią? |- Tak, ale na co im będzie taki stół?
- Co ty do diaska robisz?|- Posłuchajcie...to jest najlepsze miejsce.
Nikt nie będzie szukał w doniczce.
Nie, nie, nie. |Posłuchajcie...tak sobie myślę...
- Naprawdę? To niezła odmiana.|- Wiecie co zrobimy?
- Użyjemy psychologii.|- Czego użyjemy?
Zostawimy pieniądze| i zegarek na stole.
I przykryjemy to tak.
Na widoku.
- Głupi jesteś?|- Niemcy będą dobrze, głęboko szukać.
- Mówię, wam nigdy tego nie zauważą. |- To najgłupsza rzecz jaką kiedykolwiek widziałem.
Oczywiście, że to zauważą.
Popatrzcie...
Idiota.
- I ty mnie nazywasz głupkiem?|- Nie, to jest dobre, bo to jest ostatnie miejsce...
- To zajmie godziny. |- Nie śpieszy nam się, ale je odzyskamy...
- To nie zajmie godzin.|- A jak je stamtąd wyjmiesz?
- Nie mów...przestań...|- Nie, chciałbym wiedzieć jak on je wyjmie.
- Dlaczego zawsze szukasz dziury w całym?|- Będziesz tak pojedynczo wyciągał...
Nikt mnie nie słucha!
Cisza, proszę.| Cisza, wszyscy.
- Porządek, porządek proszę.|- A tak, to prawnik, ona lubi porządek...
Posłuchajcie mnie.
Zegarek włożymy do doniczki, |a pieniądze wciśniemy do skrzypiec.
Ale nadal będę mógł grać?
To się okaże.
Jurek?| Tu Władek Szpilman.
Cześć Władek.| Co słychać?
Jakoś leci...dziękuję. | A u ciebie?
Dobrze. Ale martwi| mnie cała ta sytuacja.
Ale cóż...nic nie możemy na to poradzić.
Oni nie chcą otworzyć radiostacji.
Tak wiem. |Ale Jurek...
Żadnego radia dla Polaków.
Wiem.| Jurek?
Ale ty się nie masz czym martwić.| Dla takiego pianisty jak ty...
Cóż, może i nie mam, a może mam.
Słuchaj, nie obraź się, ale...
...nie dzwonię, żeby omawiać| moją przyszłą karierę.
Od tygodni nagabywałam Jurka. |I w końcu się poddał i powiedział:
"dobra chodź ze mną jutro".
Więc poszłam...
...i zbombardowali radiostację.
Ale to spotkanie |było całkowicie cudowne.
- Naprawdę?|- Tak.
To było...| to było niezapomniane.
Zawsze lubiłam pana grę, panie Szpilman.
- Proszę mi mówić Władek. |- Nikt nie gra tak Szopena jak pan.
Cóż, to komplement.
Oczywiście, miał nim być.
Chciałem być zabawny...
Może pójdziemy do "Paradiso"| na filiżankę kawy?
Z miłą chęcią.
A pani?| Co pani robi?
Skończyłam Konserwatorium.
- Jest pani muzykiem?|- Tak.
- Ale ledwo co...|- Na jakim instrumencie...przepraszam...
- Na jakim instrumencie?|- Wiolonczela.
Chciałbym zobaczyć kobietę| grającą na wiolonczeli.
To jest poniżające.
Jak oni tak mogą?
Co ludzie mają na to poradzić?| To wina nazistów i Hitlera.
Idę tam i złożę skargę.
Nie, lepiej nie. | Proszę mi uwierzyć.
To jest upokorzeniem |dla takiego kogoś jak pan.
Pójdziemy gdzieś indziej.
- Możemy pospacerować w parku? |- Nie, nie możemy.
Oficjalne zarządzenie.
Dla Żydów wstęp do parku wzbroniony.
O mój Boże? To jakiś żart?
Ja nie żartuję, to prawda. |Proponuję żebyśmy sobie usiedli gdzieś na ławce.
Nie ma zarządzenia, które by zakazywało| siadania Żydom na publicznych ławkach.
To jakiś absurd.
Ale powiem pani, o możemy robić.| Możemy po prostu..
...stać tu i rozmawiać.
Chyba nam to wolno, nie sądzi pani?
Więc gra pani na wiolonczeli, Doroto?
To miłe. I Kto jest |pani ulubionym kompozytorem?
Szopen? Naprawdę?
Może zagramy razem jakąś| sonatę, co pani na to?
A co ty na to Władek?
Może mógłbym akompaniować.| Ja na pianinie...pani na wiolonczeli...
Panie Szpilman...jest pan |całkowicie, całkowicie cudowny.
Mów mi Władek, proszę.
Oznaczenia dla Żydów| na terenie Warszawy.
Na mocy niniejszego zarządzenia Żydzi| terenie całej Warszawy,
będą nosili widoczne |oznaczenia po wyjściu z domów.
to zarządzenie wejdzie |w życie 1 grudnia 1939 roku.
I dotyczy ono wszystkich |Żydów przebywających w stolicy.
Oznaczenia mają być| noszone na prawym rękawie,
i mają przedstawiać niebieską| Gwiazdę Dawida na białym tle.
Powierzchnia ma być odpowiednio duża,
aby zmieścić gwiazdę i ma wynosić |8 centymetrów od brzegu do brzegu.
Długość ramion gwiazdy |ma wynosić 1 centymetr.
Żydzi, którzy nie będą| przestrzegać tego zarządzenia
będą surowo karani.
Gubernator Warszawy.
Doktor Fischer.
- Nie będę tego nosił.|- Nikt nie będzie nosił.
Nie dam się oznaczyć.
Pokaż mi to.
Czy tam jest napisane, że sami |mamy sobie zrobić takie szarfy?
- Skąd je zdobędziemy? |- Nie zdobędziemy.
Nie będziemy ich nosić.
Ty!
Podejdź tu.
Dlaczego się nie ukłoniłeś?
Bardzo przepraszam.
Nie wolno wam chodzić po chodniku!
Zejdź do rynsztoku!
Widziałeś to?
Co? Co?| Pracuję. Co?
Co to jest?
- Tam właśnie maja zamiar nas umieścić.|- Jak to nas umieścić?
Z rozkazu gubernatora Warszawy, |doktora Fischer'a,
dotyczącego utworzenia| żydowskiej dzielnicy w Warszawie:
zostanie stworzona żydowska dzielnica,| do której wszyscy Żydzi mieszkający w Warszawie
lub przebywający w niej, |będą zmuszeni się osiedlić.
Popatrz tu!| Żydzi mieszkający poza wyznaczoną strefą,
zobowiązani są do przeprowadzenia |się do dzielnicy żydowskiej
do 31 października 1940 roku.
Pozabijają nas...
to jest za małe.| Nas jest 400 tysięcy w Warszawie.
Nie!| 360 tysięcy.
Więc będzie łatwiej.
No i co ja mam zrobić...
Mamo?
Co się stało?
20 złotych.
To wszystko co nam zostało. | 20 złotych.
Co ja mogę kupić za 20 złotych?
Mam już dość gotowania |ziemniaków, ziemniaków, ziemniaków...
To jest cena, jaką oferuję.
I radzę ją przyjąć.
- Nie dostaniecie więcej od nikogo innego.|- Ale to jest Beckstein, panie Lipa.
2 tysiące.
I radzę je przyjąć.
A co zdobicie jak zgłodniejecie?| Zjecie fortepian?
Wynoś się, ty pieprzony bydlaku!
- Przestań.|- Wynoś się! Nic ci nie damy!
- Wynoś się!|- Nie dość wam? Szukasz kłopotów?
Zwariowaliście.
Ja wam wyświadczam przysługę.
2 tysiące i ja płacę| za przeniesienie.
Nawet wam nie |liczę za przeniesienie.
Powiem ci coś.| Jesteś szalony!
Weź go.
31 PAŹDZIERNIK 1940
Cześć.
Nie chciałam przychodzić.
Nie chciałam cię tu zobaczyć...
...ale nie mogłam się powstrzymać.
Jak leci?
- Dobrze.|- To dobrze.
Nie, właściwie nie.
Aresztowali mojego kuzyna.
Jurek mówi, że go wypuszczą.
To jest poniżające.
To nie potrwa długo.| Nie martw się,.
O to mi właśnie chodzi.| To takie...
To absurdalne.
Muszę...muszę iść.
To...do zobaczenia.
Niedługo.
Do widzenia.
Cóż...
...prawdę mówiąc...
..myślałem, że będzie gorzej.
Jak będziemy spać?
Ja będę spać w kuchni z dziewczynkami.
A ty, Henryk i tato tutaj.
Patrzcie.
Popatrzcie na to.
Odejdźcie, odejdźcie.
Tato! Tato!
Tato!
- Sprzedałeś coś? |- Tylko jedną.
"Idiota" Dostojewskiego za 3 złote.
- To lepiej niż wczoraj.|- 3 marne złote.
Wiesz, ludzi robią miliony.
- Wiem.|- Nie wiesz, uwierz mi.
Przekupują straże, |straże przymykają oczy,
i działa przemyt. |Jedzenie, tytoń, alkohol,
francuskie kosmetyki.
A ci biedni ludzie w koło | nie mają o tym zielonego pojęcia.
Przepraszam...| Widzieliście mojego męża?
Izaaka Szermana? |Wysoki, przystojny mężczyzna.
- Przykro mi. |- Z małą, siwą bródką.
- Nie?|- Obawiam się, że nie.
To przepraszam.
Do widzenia.
Śpijcie dobrze. |Ale jeśli go zobaczycie...
...napiszcie do mnie, dobrze?
Izaak Szerman.
Dlaczego my musimy czekać tutaj.
Dlaczego jeżdżą przez naszą dzielnicę?| Nie mogą zrobić objazdu?
Niech się pan nie martwi.
Mają zbudować most. | Nie słyszał pan o tym?
Most, most, srost...
I Niemcy uważają się za inteligentnych.
Wie pan co ja myślę?| Myślę że oni są skończonymi głupkami.
Ja mam rodzinę do wykarmienia.
A spędzam połowę swojego czasu tutaj,| czekając żeby nas przepuścili.
Co oni myślą, że ja tu |przychodzę posłuchać muzyki?
Tańczcie!
Zimno ci?
Tańczcie!
Wszyscy tańczcie!
Chodź, chodź!
Tańcz! Jazda!
Tak, bardzo ładnie.
Ty też, zatańcz z nim.
Urządzimy tu na ulicy |żydowki parkiet taneczny.
Ty też.
Chodźcie tu.
Szybciej!
Tańczcie szybciej!
Szybciej!
Dobrze. |Już są.
Itzak Heller na was czeka.
- O co chodzi?|- Siadajcie. Macie herbatę.
Ja przygotuję coś do jedzenia.
Więc co ty tu robisz?
On przyniósł ciasto.
Jego ojciec wrócił |do interesu jubilerskiego.
Dobrze mu idzie, prawda Itzak?
Niesamowite...jubiler...
- Rekrutujemy.|- Kto rekrutuje?
Nie bądź niemiły Henry, |przychodzę jako przyjaciel.
Przywożą Żydów z całego kraju.
Niedługo będzie| pół miliona ludzi w getcie.
Potrzebujemy więcej| żydowskiej policji.
Aha...więcej żydowskiej policji...
Chcesz, żebym ja bił Żydów pałką| i zyskał miano gestapowca?
Ktoś to musi robić, Henryk.
Ale dlaczego ja? Myślałem, że rekrutujecie| tylko chłopców z bogatymi ojcami.
Spójrz na mojego ojca.| Spójrz na dom w jakim mieszkam.
Tak, patrzę na ciebie. |I dlatego tu jestem.
Cała twoja rodzina może mieć lepsze życie. |Chcesz walczyć o przetrwanie sprzedając książki na ulicy?
Tak, jeśli można.
Ja wam wyświadczam przysługę.
A co z tobą, Władek?| Jesteś świetnym pianistą.
Masz czystą kartoteką policyjną. Przywitamy| cię z otwartymi rękami. Przyłącz do nas!
- Nie masz pracy.|- Dziękuję, ale mam pracę.
Tak oczywiście...
Przepraszam Władek, | ale on chce, żebyś przerwał.
Kto chce żebym przerwał?
Zawsze mówię: |patrz na lepszą stronę.
Jesteśmy w małym getcie,| intelektualiści, profesjonaliści...
Tym lepiej dla nas.| W dużym getcie byłoby tłoczno.
To daj mi coś do roboty.
Ty jesteś artystą, Władek.
Ty podtrzymujesz ludzi na duchu.| Robisz wystarczająco dużo.
Chcę pomóc, chcę coś robić...
Jesteś zbyt dobrze znany, Władek.
Wiesz co?
Wy muzycy...nie jesteście| dobrymi spiskowcami.
Jesteście zbyt...
...zbyt muzyczni.
Kto to?
Ja otworzę.
Oni się zorientują że coś się dzieje.| Wiedzą że tego wszyscy pragniemy.
Oni wiedzą, że zawsze coś się dzieje.
Witam...stary, pani Ziskin.
Yehuda, jak leci?
Majorek, to jest najlepszy| pianista w Polsce.
Może i na całym świecie. | Władysław Szpilman.
Poznaj Majorka.
- Jak leci?|- Znam pana nazwisko.
- Ale nigdy nie słyszałem jak pan gra. |- Majorek służył w wojsku.
Błyskotliwy człowiek. Jedyne co mam |przeciwko niemu, to że nie jest socjalistą.
Lepiej idź już Władek. |Już prawie godzina policyjna.
Wiesz ile drukujemy |kopii naszej gazety?
Pięćset. A wiesz ile ludzi |przeciętnie czyta jedną kopię?
Dwadzieścia. |To daje dziesięć tysięcy czytelników.
Od tego zaczniemy roznoszenie.
Majorek ukrywa je w spodniach |i zostawia w ubikacjach.
- Ubikacje?|- W tak wielu ubikacjach jak mogę znaleźć.
Niemcy nigdy nie korzystają| z żydowskich ubikacji.
Tam jest dla nich za czysto.
Przestańcie! |Przestańcie!
Przestańcie!
Chodź, chodź, chodź.
No dalej, chłopcze.
Stań. Stań.
No dalej, stań.
I proszę choć dziś wieczorem nie chcę| słyszeć żadnych przykrych rozmów.
Cieszmy się posiłkiem.
Dobrze, opowiem wam coś śmiesznego.
- Pamiętacie takiego doktora Raszeja.|- Tego chirurga?
Chirurga. I z jakiegoś powodu,| nie pytajcie mnie z jakiego,
Niemcy pozwalają im przeprowadzać| operacje chirurgiczne w getcie.
Na Żydach? Oni pozwalają Polakom| przeprowadzać operacje na Żydach.
Musisz mieć zezwolenie tyle wiem. | Tak czy siak, on...
...usypia pacjenta i zaczyna operację.
Właśnie zrobił pierwsze nacięcie,| kiedy wpadł esesman,
zastrzelił pacjenta leżącego na stole| operacyjnym, potem zastrzelił doktora Raszeja
i wszystkich, którzy tam byli.
Czyż to nie zabawne?
Pacjent nic nie czuł,| bo był znieczulony.
Mówiłam nic przykrego, Henryk.
Co jest z wami wszystkimi, co?
Straciliście poczucie humoru?
To nie jest śmieszne.
Ale wiesz co jest śmieszne?| Ty jesteś śmieszy.
Z tym swoim niedorzecznym krawatem.
Co chcesz od mojego krawatu?| Co ma mój krawat wspólnego z czymkolwiek, co?
- Potrzebuję tego krawata do mojej pracy. |- Do twojej pracy?
- Zgadza się, bo ja pracuję. |- Tak. Tak, pracujesz.
Grasz na pianinie |dla pasożytów w getcie.
- Pasożytów...|- Pasożytów.
- Chłopcy, chłopcy...|- Oni mają gdzieś cierpienie ludzi.
- I winisz mnie za ich apatię?|- Tak, bo widzę to każdego dnia.
Oni nawet ni zauważają co |się dookoła nich dzieje.
- Ja winę Amerykanów. |- Za co? Za mój krawat?
Amerykańskich Żydów i im podobnych.
Co oni robią?| Co robią dla swoich współwyznawców?
Żydowscy bankierzy powinni przekonać Amerykę,| żeby wypowiedziała wojnę Niemcom.
Światła, światła.
Wstawać!
Ty! |Wstawaj!
Już!
Na zewnątrz z nim!
O mój Boże...
Biegnijcie! Szybko!
- Przepraszam.| - Tak?
- Jestem siostrą pana Szpilmana. |- Tak, oczywiście.
Wy nie.
- Co się stało?|- Boże, to straszne.
- Co? Co? |- Zrobili nagonkę na ulicy.
Zabrali Henryka.
Dobrze, idź już.
Idź do domu, ja się tym zajmę.
- Przepraszam, widział pan mojego męża?|- Nie.
- Izaaka Szermana?|- Nie. Obawiam się, że nie.
Wysoki, z małą, siwą bródką. |Jeśli go pan zobaczy, to proszę napisać do mnie.
Proszę nie zapomnieć. | Izaak Szerman.
- Co tu się stało? |- Mają mojego wnuka.
Pobili go i zabrali.
Co oni mu zrobią? |Przestałem wierzyć w Boga.
Przepraszam.
Itzak!
Itzak! Itzak...
To ja, Władek Szpilman.
Henryk tam jest.
- Nie widziałem go.|- Uwierz mi. Zabrali go.
Czy możesz pomóc?
Teraz to mnie potrzebujesz? |Tak, teraz mnie potrzebujesz.
Możesz nam pomóc?
Za co?
- Za pieniądze.|- Nie wiem czy mogę coś zrobić.
Powinien był do nas |przyłączyć jak miał okazję.
Mówiono mi, że masz wpływy.
- Kto ci to mówił?|- Ludzie.
Ludzie, których znam mówią,| że jesteś ważnym człowiekiem.
Itzak...
Panie Rubinstein!
Ty! Bandyci!|Bum! Bum!
Kaput!
- Niezły jest.| - Tak, tak...
Papierosy... | dziękuję, bardzo.
Wszystko gra!
- Dlaczego cię zabrali?|- Więc poszedłeś do Itzaka Hellera?
Czy je cię prosiłem,| żebyś z nim gadał?
- Ale wypuścili cię, co?|- Błagałeś go? Płaszczyłeś się przed tą kupą gówna?
Nie, poprosiłem go o pomoc.
I czym zapłaciłeś?
A czym miałem mu zapłacić?
Czym? Każdy złoty jaki zarobię,| wdajemy na jedzenie.
Sam mogę się o siebie zatroszczyć.
- Oni by cię wywieźli.|- To nie ma nic wspólnego z tobą.
To mnie oni chcą, nie ciebie.
Dlaczego zawsze musisz się |pakować do cudzych spraw?
Jesteś szalony. Na tym polega |twój problem, na twoim szaleństwie.
To także jest moja sprawa.
Hej, hej...
Co jest?
Chory jesteś?
Głodny.
Pozwolenie na pracę?
Co to znaczy, że nie| masz pozwolenia na pracę?
Bo jak masz pozwolenie na pracę...
...to możesz pracować dla Niemców w getcie.
- W przeciwnym razie...|- W przeciwnym razie, co?
Będziesz deportowany.
- Więc plotki się sprawdziły.|- Będą nas przesiedlać.
Wyślą nas do obozów pracy.
Na Wschodzie.
- I zamkną nasze małe getto. |- O nie...
Władek!
Myślałem, że będziesz na tournee.| Londyn, Paryż, Nowy Jork, Chicago...
- Nie w tym tygodniu.|- Wyglądasz koszmarnie.
Słyszeliście plotki?
- Że będę nas przesiedlać na wschód?|- Plotki...za bardzo je bierzesz do serca, Władek.
Na czym polega problem?
Staram się zdobyć pozwolenia| na prace dla rodziny.
Udało mi się zdobyć już dla mnie i dla |reszty rodziny, ale nie dla ojca.
- Pytałem w pracowniach, sklepach...|- Dlaczego nie przyszedłeś do mnie?
Nie wiedziałem, że siedzisz |w tym "pozwoleniowym interesie".
Ja nie, ale Majorek tak.
- Możesz pomóc? Ale nie mam pieniędzy...|- Proszę, nie obrażaj nas.
Możesz zrobić coś dla niego?
Bądź jutro w pracowni Schulza.
Widzisz jakie wspaniałe |szczęście cię dziś spotkało?
To historyczny imperatyw w akcji.
Dlatego ja zawsze powtarzam:| zawsze patrz na lepszą stronę.
...patrz na lepszą stronę.| Tak, wiem.
- Jak tam krzyż?|- Lepiej.
Lepiej?
Lepiej nie pytaj...
- Dziękuję.|- Przyjemność po mojej stronie.
Choć nie wiem czy to wam pomoże...
Dziękujemy panie Schulz.
15 MARCA 1942
Przynajmniej możemy |pracować w getcie...
Dobrze, że nadal jesteśmy razem.
Wszyscy na zewnątrz!
Ruszać się!
My jesteśmy zatrudnieni.
Mamy pozwolenia na pracę.
Ty, wystąp!
Ty.
Ty. Ty.
Ty.
A reszta ma się ubrać| i zaraz tu wrócić!
Możecie zabrać swoje rzeczy.| Tylko 15 kilo, nie więcej.
Gdzie nas zabieracie?
Przepraszam, zrobiłem co mogłem.
Pozwolenia nas nie uratowały.
- Przestań Władek.|- Miejmy tylko nadzieję, że Henryk i Halina będą mieli lepiej.
16 SIERPIEŃ 1942
- Gdzie my jedziemy?|- Jedziecie do pracy.
To będzie lepsze niż | w tym śmierdzącym getto.
Dlaczego ja to zrobiłam?
Dlaczego ja to...
Dlaczego ja to zrobiłam?
Dlaczego ja to zrobiłam? |Dlaczego...
Dlaczego ja to zrobiłam?
Dlaczego ja to...
Nie ma pan kropli wody?
On umiera. Moje |dziecko umiera z pragnienia.
Błagam pana.| Błagam...
Nie ma ktoś kropli wody?
Błagam was.
Nie słyszysz co mówię?| Mówię, co to jest upokorzenie.
- Słyszę cię.|- Zabrali nas z domów jak owce na rzeź.
- Eryk, nie tak głośno.|- Dlaczego na to pozwoliliśmy?
Jest tu nas pół miliona,| możemy zburzyć getto.
Umarlibyśmy z honorem,| a nie jak zwierzęta.
- Skąd jesteś taki pewny, że wysyłają nas na śmierć?|- Nie jestem pewny.
Wiesz czemu nie jestem pewien?| Bo mi nie powiedzieli.
Mówię wam, |oni nas zapracują na śmierć.
I co Eryk, co ma według ciebie robić?| Chcesz, żebym walczył?
Walka wymaga organizacji, planów...
On ma rację. Czym ja mam| niby walczyć? Swoimi skrzypcami?
Niemcy nie pozbyliby się takiej| ogromnej liczby ludzi jak my.
Oni nas wysyłają do| sowieckich obozów pracy.
Oczywiście...| Patrz na tego kalekę tam.
Spójrz na starców, |na dzieci.
Oni też będą pracować?
Spójrz na siebie.| Będziesz nosił ciężary na swoich plecach?
Henryk!
Halina! | Henryk!
Tak się czieszę...
Co oni z wami zrobili?
Co za głupota...
Dlaczego ja to zrobiłam?
Ona mi działa na nerwy.
Co ona zrobiła na litość boską?
Udusiła swoje dziecko.
Przygotowali sobie |kryjówkę i się tam udali.
Ale dziecko zaczęło płakać |jak tylko weszli policjanci.
Chciała powstrzymać płacz rękami.
I dziecko umarło.
Policjant usłyszał krzyk i zorientował| się, gdzie się schowali.
Proszę, nie bij mnie...
Co czytasz?
* Jeśli nas zranicie, |nie będziemy krwawić. *
* Jeśli będziecie nas łaskotać, | Nie będziemy się śmiać. *
* Jeśli nas otrujecie, | nie będziemy umierać. *
* Ale jeśli nas oszukacie, | to czy nie powinniśmy się zemścić? *
- Bardzo odpowiednie. |- Tak, dlatego to wziąłem.
Idiota. Co on myśli,| że zrobi z pieniędzmi?
Hej chłopcze, | chodź no tu.
Chodź tu.
- Ile za jedną krówkę?|- 20 złotych.
Za jedną krówkę?
A co zamierzasz zrobić z pieniędzmi?
20 złotych.
Razem powinniśmy mieć 20.
Ja mam chyba 10.
5...20...
Dlaczego ja to zrobiłam?
Halina...
Co?
Może nie jest najlepsza pora, |żeby to mówić...
No co?
Żałuję, że cię nie poznałem lepiej.
Dziękuję.
Szpilman!
Ty głupku!
Mój ojciec...
Tato! Tato!
Tato! | Halina!
Halina...
Mamo!
Co ty wyprawiasz Szpilman?| Uratowałem ci życie.
A teraz się wynoś.| Idź! Idź!
Co wy robicie?| Ona jest w ciąży!
Władek?
Skąd się tu wziąłeś Władek?
To takie...ja...
...my...
...wszyscy...
Może im się poszczęści.| Trafi im się coś lepszego.
To się jeszcze nie skończyło, |więc zostaniemy tutaj przez parę dni,
aż się wszystko uspokoi.
Znajomy policjant ma dać znać |jak już będzie po wszystkim.
Boże, nie byłem na zewnątrz...| już będzie ze 2 lata.
Nie ekscytuj się za bardzo.
...to bardzo dobra cena...
Ktoś, kogo znasz?
Ta piękność? | Kim ona jest?
To piosenkarka. | Dość dobrze ją znam.
Jej mąż jest aktorem.
To dobrzy ludzie.
- Muszę z nią porozmawiać. |- Nie zapominaj Władek, że oni wieszają za pomaganie Żydom.
W lewo zwrot!
Do przodu, marsz!
Stać!
Baczność!
Równać.
Ty, wychodź!
Ty!
Kłaść się!
Do przodu, marsz!
Jak długo tu jesteś?
Od wczorajszej nocy.
Miło było cię zobaczyć.
Oni przygotowują już| końcowe przesiedlenia.
Wiemy co to oznacza.
Wysłaliśmy kogoś.
Zygmunt, dobry człowiek...
Dowiedział się co się dzieje z |pociągami jak opuszczają Warszawę.
Dostał się do Sokołowa i lokalny zarządca| powiedział mu, że pociągi są dzielone.
Jeden jedzie do Treblinki,
Mówił, że każdego dnia wyjeżdża| transport ludzi z Warszawy.
I jedzie prosto do Treblinki. | Wraca pusty.
Nigdy nie widziano na| tej trasie transportu żywności.
Więc chodzi o to...
...że Treblinka musi być |końcową stacją.
Oni nas eksterminują.
To nie zajmie już długo.
Zostało nas już tylko 60 tysięcy.
Z pół miliona...
Głównie młodzi ludzie.
I tym razem będziemy walczyć.
Jesteśmy w dobrej kondycji.
Zorganizowani.
Jesteśmy przygotowani.
Jeśli będziecie potrzebować pomocy, ja...
Ty!
Chodź tu!
Cholera...
Przepraszam.
Nie wiem o czym myślałem...
Zabierzcie go precz.
Lepiej grasz na pianinie| niż nosisz cegły.
On długo nie pociągnie| jak tak dalej pójdzie.
Zobaczę, czy nie uda mi| się załatwić mu czegoś lepszego.
Kłopoty.
Wszyscy Żydzi!
Zbiórka! | Wszyscy Żydzi!
Mam dla was dobre wieści.
Krążą plotki, że chcemy...
...was przesiedlić.
Obiecuję wam, że teraz| i w przyszłości...
nic takiego nie jest planowane.
Tak? |I Dlatego...
umieściliśmy na murach| plakaty informacyjne.
Aby okazać wam naszą dobrą wolę.
Od tej pory każdemu| z was będzie dozwolone
wychodzenie w środku dnia na miasto,
i przynoszenie trzy kilo kartofli.
Ziemniaków. | Tak?
I jeden bochenek chleba.
Dla każdego z was, robotnicy.
Więc po co mielibyśmy robić coś takiego,
jeśli chcielibyśmy was przesiedlić?
Możemy stworzyć dobry interes.
Z tych rzeczy, których nie zjecie.
Czy to nie jest coś, | w czym, wy Żydzi jesteście dobrzy?
Robienie pieniędzy?
Rozejść się.
Tamten. |Jest czysty.
W pozostałych, pakowane po dwa.
Teraz.
Majorek...
Mam do ciebie prośbę.
Chcę się stąd wydostać.
Łatwo się wydostać,
ciężko jest przeżyć po drugiej stronie.
Wiem...
Zeszłego lata pracowałem| we dnie na placu...
i zobaczyłem kogoś kogo znałem.
Starą znajomą.
Piosenkarka. | Jej mąż jest aktorem.
Tu napisałem ci ich adres.| Jeśli nadal tam mieszkają.
Janina Gorlewska i Andrzej Bogucki.
To dobrzy ludzie.
Spróbuj się z nimi skontaktować.
Powiedz im, że to niebezpieczne,| ale tylko ich zapytaj...
...zapytaj ich czy mogą| mnie stąd wydostać.
Masz plaster?
Co ty tutaj knujesz, co?
Nic...
Co jest w tym worku?
Pozwolono nam wnosić żywność do getta.
Trzy kilo ziemniaków i | bochenek chleba.
Otwórz to.
To tylko ziemniaki i chleb.
Kłamiesz, czuję to.
Otwórz to.
- Ja...| - Ziemniaki?
Wy Żydzi, wszyscy jesteście tacy sami.
Daj Żydowi mały palec...
...a będzie chciał całą rękę.
Okłam mnie jeszcze raz, | a cię zastrzelę.
Osobiście.
Wytropiłem twoich przyjaciół.
Nie mieszkają tam już.
Skontaktowałeś się z nimi?
- Przygotuj się do ucieczki.|- Kiedy?
Niedługo.
O cholera.
Już ja was nauczę dyscypliny, |wy żydowski świnie!
Wiesz dlaczego was bijemy?
- Nie...